| Lieve
lezer, zal u het mij kwalijk nemen als ik, zo rond de jaarwisseling,
nog eens een ouderwets blik superlatieven open trek? Ik hoop voor
u dat u het mij niet kwalijk neemt, want ik doe ’t toch. Dat
heeft zo zijn redenen: de tweede cd van deze dame uit L.A. is namelijk
een onvervalst juweeltje. Dit is Americana zoals Americana hoort te
zijn: alles op deze plaat zit juist, van de songkeuze tot de instrumentatie,
van de opbouw van de plaat tot de zang en weer terug… dit is
van een zelden gehoorde pracht. De debuutplaat van Gina heb ik nooit
gehoord, maar deze hier deed wat niet al te veel cd’s vermogen:
ze raakte mij simpelweg midscheeps, met als gevolg dat de cd sedert
ik hem ontving, onafgebroken in de speler heeft gezeten. Het overkomt
mij zelden, dat ik meer dan twee keer na elkaar een cd beluister,
maar deze heb ik nu intussen minstens twaalf keer gehoord en elke
keer wordt hij beter. Wie songs kan schrijven die je als geïnteresseerde
luisteraar meteen zou doorverkopen aan bijvoorbeeld Lucinda Williams
of Kathleen Edwards, die heeft bij ons vanaf nu een geweldig beentje
voor. De Americana van Gina rockt, hij scheurt en verscheurt, hij
vertedert en ontroert, kortom, deze plaat doet alles wat je van een
plaat durft te hopen. Heel, heel af en toe krijg je dat ook. Ik hoor
u zeggen dat ik nog bijzonder weinig gezegd heb over de muziek zelf.
Dat lijkt alleen maar zo: neem de namen van de beide dames die ik
hierboven vermeldde, wentel ze in een rockgeluid van de seventies-Stones,
gooi er een hap Steve Earle-frasering doorheen en overgiet alles met
een Trish Murphy-saus op basis van Ryan Adams-kruiden en we komen
in de buurt. Ik vermeld geen songs, want er staat er niet eentje op,
dat erboven uit springt: ze zijn allemaal van een dergelijk zeldzaam
hoog niveau dat we, wat mij betreft, rustig van de eerste kandidaat
voor de eindejaarslijstjes van 2005 mogen spreken. Alhoewel, afsluiter
Can’t Come Down is toch wel verschrikkelijk straffe kost. In
Nederland schijnt de plaat al een aantal weken te circuleren, op ons
exemplaar staat een sticker ‘release date 21.02.2005’
en dus is dit er eentje voor de lijsten van 2005. In afwachting spreken
we af dat elk Nederlands festival dat muziek met wortels programmeert,
Gina Villalobos op zijn affiche zet. Ik heb maar één
probleem: hoort zo’n cd nu in het uitstalraam van de platenwinkel
of koopt u hem gewoon bij de juwelier om de hoek? (DH) |
|
Kind reader, you it me
will take evil if I glance, this way around the turn of the year,
once more old-fashioned superlatieven open appetite? I hope for you
that you it does not take me evil, because I nevertheless do t. That
has this way its reasons: the second cd of this lady L.A. are, as
it happens, an unwarped gem. This is Americana such as Americana hears
be: everything on this plate sit correctly, from the songkeuze to
the instrumentation, from the advancement from the plate to the song
and... this is a splendour seldom of heard. The debuutplaat of Gina
I have never heard, but these here did what not already too much cd's
capacity: she touched me simply midscheeps, the result being that
had received the cd since I him, continuously in the player has sat.
It seldom happens me, that I turn more than two after each other a
cd listen to, but these I have at least twelve now meanwhile turn
heard and each time becomes he better. He who songs can write to which
you if interested auditor would resell immediately to for example
Lucinda Williams or Kathleen Edwards, those as from now terrible beentje
have at us. The Americana of Gina rockt, he tears and tears, he moves
and moves, in short, this plate does everything hope what you dare
of a plate. Heal, complete from time to time get you that also. I
hear you say that I have still particular little said concerning music
himself. That seems only this way: take the names of the two ladies
which I mentioned above, turn there them in rockgeluid of seventies-Stones,
gooi a mouthful Steve Earle-frasering doorheen and transvase everything
with Trish Murphy-saus on the basis of Ryan Adams-kruiden and we come
in the buurt. I mention no songs, because there one does not stand
that from jumps: they are all of such a rare high level which we,
what concerns me, quietly of the first candidate for eindejaarslijstjes
of 2005 can speak. Although, clincher Can't Come down one is nevertheless
terribly straffe costs. In the Netherlands the plate already a number
of weeks seems circulate, on our copy a sticker ` release date stands
21.02.2005 and therefore is this one there for the lists of 2005.
in expectation agrees we that each Dutch festival that programs music
with carrots, Gina Villalobos on its poster puts. But I have one problem:
in the display window of the plate shop or do buy do you now hear
such a cd him simply at the jeweller for the angle? (DH) |
